Biuro Spraw Beznadziejnych

Po angielsku nazywa się to “flow”: stan, w którym wszystko idealnie współgra. W specyficznych tradycjach muzycznych, jak jawajski gamelan, używa się lokalnego terminu “ngeli”, co dosłownie oznacza “pływać razem” – idealne oddanie idei “float together”, gdzie muzycy harmonijnie synchronizują się w zbiorowym “uniesieniu”. Było właśnie tak przyjemnie. Szczególnie, że zachwycił nas (i nie tylko) nasz solista Valdemar Wahlbeck . Badania pokazują, że w takich momentach dochodzi do fizjologicznej synchronii: np. zgodności tętna i przewodnictwa skóry (sic!).

Jest doktorem honoris causa wielu uczelni, m.in. Yale University, Akademii Górniczo-Hutniczej, laureatem nagrody Stephena Hawkinga, i wielu nagród ważnych instytutów aeronautyki, itd. To członek zarządu instytucji non-profit Space Foundation, The Planetary Society, The National Academies Aeronautics, Space Engineering Board, Stanford Engineering Advisory Board. Jest filantropem: w 2012 zadeklarował The Giving Pledge, to zobowiązanie do przeznaczenia co najmniej połowy majątku na filantropię. Open AI zawdzięcza mu pierwszy fundusz, który przeznaczył na stworzenie publicznie dostępnego AI bez tajemnic.

Jest międzyplanetarnym Kolumbem, który może być inspiracją dla każdego ucznia. Pod jego kierownictwem stworzono pierwszą rakietę wielokrotnego użytku. To tak jakby w lotnictwie ktoś stworzył pierwszy samolot który ląduje zamiast się rozbić. Zmienia to diametralnie postęp w podróżach kosmicznych. Stworzono również najlepszą kapsułę kosmiczną, sprowadzającą bezpiecznie załogi kosmonautów z ISS. Daje to nadzieję na podróże kosmiczne również dla takich przeciętnych śmiertelników jak ja.

Jest twórcą sieci satelitarnej o unikalnym zasięgu komunikacyjnym: dociera do najdalszych zakątków Afryki i do krajów w czasie klęski czy to w wyniku wojny czy katastrof naturalnych. Tworzy systemy do komunikacji człowiek-komputer dla ludzi sparaliżowanych, odciętych od komunikacji ze światem. Jego firma drąży tunele komunikacyjne wg założenia, że dla trójwymiarowej struktury mieszkalnej nie jest wystarczalna dwuwymiarowa struktura komunikacyjna. No i nareszcie to dzięki niemu mamy ciche bezspalinowe samochody elektryczne.

Zasługami tego człowieka można by obdzielić tuziny ludzi, a jednak tzw ludzkość, czyli media, wcale nie okazuje wdzięczności. Przeciwnie, uważa go za egoistycznego bogacza, mimo, że bogactwo wykorzystuje na nowe projekty inowacyjne, a nie na luksusy. Bywało, że sypiał na podłodze w pracy, aktualne mieszkanie to 42m2 w Boca Chica w domu z prefabrykatów za 50000 dolarów.

To dzięki niemu skończyła się epoka ideologii DEI (Diversity, Equity, Inclusion). Narracja DEI dominowała na platformach społecznościowych dopóki nie kupił Twittera. Skończyło to cenzurę i dominację tej narracji. Grok, czyli AI tworzone w jego firmie, stara się dążyć do prawdy, w odróżnieniu od tych które bezkrytycznie polegają na wszechobecnej narracji wokeizmu w sieci – oto portrety papieży od Gemini:

Jadowity ton narracji medialnej o Elonie Musku powoduje, że młodzi chłopcy zamiast inspiracji do sięgania “tam gdzie wzrok nie sięga”, czują bezsilność w obliczu katastrofy klimatycznej. Traci na tym ta ludzkość, gdzie panują jadowite media, czyli nie Chiny.

Odwiedzam wystawy. Odkrywam, że Duda Gracz był dowcipny. Powyżej obraz zatytułowany “Bezczelne zaloty kolaboranta do świętej obywatelki”

Plakat polski był zawsze świetny graficznie: powyżej dowcipny (reklama stoperów do uszu), poniżej graficzny

Jest też wystawa 3D malarstwa Fridy Kahlo. Leżę sobie wygodnie i zewsząd nadpływają ej obrazy powiększane aby nie umknęły szczegóły.

A po tym wszystkim sztuka mięsa w kultowej restauracji nowohuckiej Stylowa przy Leninie. Tam stał kiedyś olbrzymi pomnik Lenina, który próbowano wysadzić, ale udało się tylko urwać Leninowi bucika. Po tym fakcie następnej nocy pojawiły się buty i rower z napisem: MASZ TU ROWER I BUTY WYPIERDALAJ Z NOWEJ HUTY. Teraz przy toalecie w Stylowej jest na pamiątkę malutki Leninek.

Zrobił się tłok na podjeździe i dwa samochody się o siebie otarły: błotnik w BMW Maji i Sebastiana do malowania, a Margity honor chyba bardziej ucierpiał niż samochód. No cóż do raju nie dało się dostać inaczej niż pieszo. Ale było warto!

Goście stawili się raczej punktualnie oprócz Mariana i Uli którzy nie mogli trafić. W dobie wszechobecnej nawigacji – jest to sztuka – należy docenić. Bukietom nie było końca, co bardzo lubię. Dostałam też prezencik od Krysi B opatrzony komentarzem, że czas tak szybko leci. Wymacałam coś co miało miękkość i rozmiar pampersa, więc trochę z niepokojem otwierałam. Okazało się, że nie chodziło o starość tylko o rychłe Boże Narodzenie. Ale ulga.

Miałam nadzieje że wystawa dokonań duchowych kabaretu trochę powstrzyma cielesne żądze żołądka, ale bufet był tak dobrze zaopatrzony, że musiałam powstrzymywać silną perswazją tłum od rzucenia się na jedzenie przed inauguracją.  

W mowie wspomniałam dlaczego kabaret jest beznadziejny, a teraz staje się już historyczny (nie histeryczny). Przekazałam kilka praktycznych uwag, np zasadę oznakowania zajętości toalety: jak w sklepie w PRL. Szyld OTWARTE oznacza, że można wejść, szyld WYSZŁEM PO TOWAR oznacza, że nie można wejść, czyli zajęte. Niestety instrukcja toalety leśnej dla panów była nieprecyzyjna. Nie wspomniałam mianowicie, że jest oznaczona szyldem “U Lidki” i jeden z panów udał się w las gdzie był świetnie widoczny, ku uciesze gawiedzi. Julietta jak zwykle odrobiła lekcje i przygotowała toast rymowany. Po wzniesieniu toastu “żebyśmy  mądrzeli z wiekiem i aby nie było to wieko od trumny” udaliśmy się do stołów. Pogoda i humory dopisały.

Poloneza czas zacząć. Marysia w tany rusza, Artur miast kontusza, dobywa pałę i też rusza. Taniec poloneza wokół tradycyjnego nordyckiego słupa Midsommar to prawie szczyt multikulti. O prawdziwym szczycie za chwilę. Po polonezie zdjęcie Biura przy wannie, a wanna historyczna z kabaretu niemoralnego pokoju. 

Zbliżamy się do głównego punktu programu. Konkurs na strój inspirowany którymś z programów Kabaretu BSB. Większość wcieliła się w “Ale kino”, choć nie tylko. Była np dama operowa z programu “Klasyka nam fika”. Było szereg reprezentantów “Obywatelu wracaj do PRL-u”: trochę hippisów, trochę facetów poważnych z okresu Solidarności oraz ja, reprezentantka wspaniałego dziesięciolecia w historii ludzkości – lat sześćdziesiątych. Było wielu pretendentów godnych nagrody, ale prezes BSB ufundował tylko jedno grand prix. Po dynamicznych prezentacjach odbyło się anonimowe głosowanie. Oto kandydaci na których głosowało wielu: pan z Solidarnosci PRL, panna z Harry Pottera, księżniczka Leia, Pretty Woman z pretty man

Lawrence of Arabia z hurysą, małpa z planety zdobyli wiele głosów. Małpa zdobyła serca mężczyzn i wydawca Marian wzruszony jej wcieleniem zafundował książkę bardzo potrzebną małpom. A oto szczyt multikulti: szejk z hurysą pod słupem midsommarowym.

 Grand prix otrzymał Artur Fintston! Jego perswazyjna pała przekonała wszystkie damy.

Nareszcie przyszła pora na quiz – profesjonalnie zorganizowany i wykonany przez prowadzącego Gustawa. Pytania bywały podchwytliwe, np dlaczego tańczymy wokół słupa w Midsommar. Odpowiedź “a czemu nie?” niestety nie była poprawna tylko jakieś tam androny o płodności, itp. Odpowiedź na pytanie: “Jaka jest średnia temperatura na największej pustynii na świecie?” zbulwersowała niektórych. Okazało się że -89 stopni, bo to Antarktyda. Zakwestionował to Marian: “nie ma wody na pustynii, ale musi być piach”. Gustaw i Gaia przygotowali też zagadki rozrzucone po ogrodzie, ale niestety nie było zbyt wielu chętnych do spacerów, dlatego pytania nadal wiszą i czekają. 

Zaczęło się ochładzać i wszyscy rzucili się na żurek i wtedy okazało się ze Einar, rodowity szwed, robi najlepszy polski żurek. Tajemnicą jest dodanie do niego kurek. Na koniec było trochę muzyki i śpiewów typowych dla Midsommar: Marysia na skrzypcach a Einar na akordeonie grali, my tańczyliśmy i dokładaliśmy polskie teksty, np pij pij pij bracie pij, na starość torba i kij. I ja tam bylam miód i kruszon piłam a o reszcie cicho sza …

I ja tam byłam miód, i kruszon piłam, a o reszcie cicho sza …

Ponad 21 milionów Polaków głosowało, czyli ponad 70% uprawnionych do głosowania. Kandydat konserwatywny dostał o 369451 głosów więcej niż kandydat progresywny. Wcale nie oznacza to, że konserwa to starzy a postępowcy to młodzi. Otóż 53.2% głosów młodych uzyskał kandydat konserwy. Więcej kobiet i z wyższym wykształceniem głosowało na postępowca. Więcej mężczyzn na konserwę. Wschód Polski jest bardziej za konserwą niż zachód, choć nie tak wyraźnie jak wynika z mapy powiatów.

To kto kandydował w drugiej turze nie miało znaczenia, bo było to referendum: Polska nasza zaściankowa, ale własna, czy europejska postępowa. Bardzo ładnie opisuje to Szymon: https://www.youtube.com/watch?v=Wjc-7dRJ2O4 oraz Stanowski https://www.youtube.com/watch?v=-rZ7h41aRNU&t=1s

Arogancja inteligencji polskiej trwa: “chamy niemyte” źle zagłosowały. Inteligencja sądzi, że wyższe wykształcenie wystarczy, żeby wiedzieć co jest lepsze dla przyszłości 40 milionowego narodu i Europy. Bóg to może wie, ale napewno nie uczą tego na wyższych uczelniach. Dlatego mamy demokrację w polityce, że wierzymy iż wiele głów jest lepsze niż jedna, obojętne czy z podstawowym czy wyższym wykształceniem.

Facet marzący o podróżach kosmicznych buduje firmę i udaje mu się uratować kosmonautów, którzy utknęli w kosmosie. Ludzkość śpiewa pieśni na cześć tego bohatera.

Tak jest w filmie, inaczej w rzeczywistości. Akcja jest ważna i media nie mogą jej przemilczeć, ale starają się ukryć kto jest tym bohaterem. Propaganda przeciw Elonowi jest tak intensywna, że w informacji o tej akcji ratunkowej nie pojawia się jego nazwisko. Media nie pokazują jak wdzięczni astronauci dziękują Elonowi i Trumpowi (znalazłam to jedynie na Times of India oprócz X). W głównym dzienniku szwedzkim informującym o ściągnięciu astronautów nawet nie podano kto przybył na ratunek, jakaś anonimowa kapsuła.

Astronauci NASA Butch Wilmore i Suni Williams utknęli na ISS od czerwca 2024, po tym jak ich statek kosmiczny Boeing Starliner doznał problemów z napędem i został uznany za niezdatny do powrotu z załogą. Utknęli na bezpiecznej stacji kosmicznej, nie w “kosmosie”, więc nie było to wcale dramatyczne. NASA zamówiła Starliner Boeinga, specjalnie po to, żeby stworzyć alternatywę dla kapsuły kosmicznej SpaceX Crew Dragon. SpaceX miał gotowość wysłania Crew Dragon jeszcze w 2024, ale NASA nie decydowała się na to. Trwała wtedy kampania wyborcza, a Elon stał po stronie przeciwnej aktualnej administracji, więc można podejrzewać że decyzja była polityczna. Pewno administracja Trumpa postąpiłaby podobnie jak administracja Bidena wtedy. Nieważne. Na takim politykierstwie traci ludzkość. A prześladowania SpaceX przez poprzednią administrację mogły się przyczynić do stanowiska politycznego Elona.

W sierpniu 2023 Departament Sprawiedliwości oskarżył SpaceX o dyskryminację azylantów i uciekinierów w przyjmowaniu do pracy. Firma SpaceX nie ma prawa zatrudniać obcych, bo tylko obywatele i stali rezydenci mają prawa dostępu do tajnych technologii. We wrześniu 2024 Departament wycofał swoje oskarżenie, ale SpaceX zmuszono do zapłacenia $1.5 million odszkodowania dla skarżących ich azylantów i uciekinierów.

Cóż za płomienna mowa w obronie europejczyków przed ich rządcami na konferencji bezpieczeństwa w Monachium. Niestety mam wątpliwości czy Ameryka poprawnie ocenia stopień czerwoności Europy zachodniej. Zwrócił się bezpośrednio do naszych rządców europejskich: “Jeśli boisz się własnych wyborców, Ameryka nie może nic dla ciebie zrobić.” “Demokracja oznacza zrozumienie, że głos każdego z obywateli przyczynia się do mądrych decyzji”. Również głos parti AfD, partii nie zaproszonej na konferencję.

Tak skutecznie działa u nas cenzura, że nie miałam pojęcia o wielu przypadkach prześladowań z tytułu “przestępstwo myślowe”. Np.

“Trochę ponad dwa lata temu brytyjski rząd oskarżył Adama Smitha Connera, 51-letniego fizjoterapeutę i weterana armii, o odrażającą zbrodnię polegającą na staniu 50 metrów od kliniki aborcyjnej i cichej modlitwie przez trzy minuty, nie przeszkadzając nikomu, nie wchodząc z nikim w interakcje, po prostu modląc się w ciszy w samotności. Kiedy brytyjscy funkcjonariusze zauważyli go i zażądali, aby powiedział, o co się modli, Adam odpowiedział po prostu, że w imieniu swojego nienarodzonego syna. On i jego była dziewczyna dokonali aborcji wiele lat wcześniej. Teraz funkcjonariusze nie byli poruszeni. Adam został uznany za winnego złamania nowego prawa rządowego o strefach buforowych, które kryminalizuje cichą modlitwę i inne działania, które mogą wpłynąć na decyzję osoby w odległości 200 metrów od placówki aborcyjnej. Został skazany na zapłatę tysięcy funtów kosztów prawnych.

Chciałbym móc powiedzieć, że to był przypadek, jednorazowy, szalony przykład źle napisanego prawa uchwalonego przeciwko jednej osobie. Ale nie. W zeszłym październiku, zaledwie kilka miesięcy temu, szkocki rząd zaczął rozsyłać listy do obywateli, których domy znajdują się w tzw. strefach bezpiecznego dostępu, ostrzegając ich, że nawet prywatna modlitwa w ich własnych domach może oznaczać złamanie prawa. Oczywiście rząd namawiał czytelników, aby zgłaszali współobywateli podejrzanych o przestępstwo myślowe w Wielkiej Brytanii i całej Europie.”

Niespodzianka była 100%. Zaprosiła mnie Patrycja na parapetówę. Jak przyszłam w ulewę to okazało się, że muszę pomóc gospodyni przynieść krzesła bo jej brakuje w nowym mieszkaniu. Klnąc pod nosem wyszłam na ulewę po te krzesła i już z daleka widzę, że w lokalu osiedlowym jest jakaś impreza, więc mówię jej że chyba nam nie dadzą tych krzesełek. W tym momencie otwierają się drzwi i słyszę śpiew po polsku “Wszystkiego najlepszego” i widzę Martę, i otwieram oczy coraz szerzej i szerzej, co łatwo zaobserwować na filmiku z urodzin: https://youtu.be/pfiOfyIC2X0

Czułam się tego wieczoru jak królowa świata. Dzięki dziewczyny, aż chce się żyć dzięki waszej serdeczności. Jeszcze ludzkość nie zginęła póki my żyjemy!

Wasza prezeska jak koksu kreska

Pływam sobie w ciepłych wodach Sri Lanki z żółwiami oraz z … ruskimi. Jest ich tu zatrzęsienie. Karmię gada wodorostem a ten mnie kłapnął i słyszę od razu: “znajesz, u niego zuby!” Teper znaju!

Naszą choinkę zainspirowała przygoda z Babsi. Są na niej tylko zwierzątka, będziemy z nimi gadać o północy.

Poszłam do lasu nad nami z Babsi, którą dostałam pod opiekę od sąsiadów.

Babsi zwietrzyła sarnę i tak szarpnęła smyczą, że mi ją wyrwała z ręki. Pognała z prędkością dźwięku. Próbowałam za nią pobiec, bez sensu. Wołałam i gwizdałam. W końcu wróciłam do domu, zadzwoniłam na policję i do właścicielki Maji. Okazuje się, że Babsi nie pierwszy raz pochłonęły lasy za naszym domem. Na szczęście trafia sama z powrotem. Tak też się stało: wróciła zabłocona, z zerwaną smyczą, ale cała.

15 grudnia 2024 w centrum handlowym Nordstan chór o długiej nazwie śpiewał z radością kolędy. Bardzo się to podobało “multikulturalnej” publiczności.

Wszystko tu funkcjonuje bez zarzutu. Ludzie szczerze uprzejmi, nie jak górale do ceprów. Nie ma komarów, brudu przyklejającego się do rąk. Mniej tu islamu niż w Goteborgu. Przyjemna wycieczka z ekipą z Polski.

W samolocie do Agadiru nawiązuje rozmowę z sąsiadem. -Trochę zimno w tym samolocie. – No nie ma się co dziwić – przecież -52 stopnie na zewnątrz. Mówimy tym samym językiem, ale chyba nie pogadam.

W Agadirze boski masaż, basen. O świcie ruszamy na północ przez przełęcz w górach Atlas. Tu jest najwyższy szczyt całej zachodniej Afryki  – 4167m. Zimno jak cholera, wiatr, mgła. Wszyscy rzucają się do walizek po puchowe kurtki.

Marakesz mówi po polsku: “radio maryja – big masakra”, “madame chodź tu, za darmo”, “Lewandowski”. Tak dużo tu turystów z Polski, że właściciel zielarni przedstawia nam swoje produkty płynnie i dowcipnie po polsku, tyle że nie deklinuje: “z kurkuma bez czarny pieprz”. Ma specjały na wszystko: na herpes, hemoroidy,  grzybicę, a każdy środek jest też świetny na pamięć.  Nikt nie oparł się urokowi tego zielarza, wszyscy wychodzą z siatami, ja też. Kupiłam np skrystalizowany wyciąg z eukaliptusa do inhalacji. Przyda sie w saunie.

Odwiedzamy szkołę koraniczną Ben Youssef’a. Trudno sobie wyobrazić lepsze miejsce do medytacji, ale my tylko kamerujemy.

Krystyna nas pilotuje. Opowiada kwiecistym językiem o tym wspaniałym kraju. “Marakesz to bijące jądro i  soczewka Maroka”. Aby jak najdłużej mówić stosuje synonim po synonimie. O rzemieślniku w souku “i on będzie szył, przyszywał, naszywał te pasy, taśmy, naszywki”.  Wylicza wszystkie alternatywy: “kefti przyrządza się na otwartym ogniu, na gazie, na płycie elektrycznej”. 

Nie było sejfu w hotelu więc sprytnie schowałam kosztowności w lodówce. Okazało się rano, że komórka przetrwała ten zimny chów, choć ociekała wodą po wyjęciu. 

Z Marakeszu do Casablanki. Okazuje się, że oprócz nazwy nie ma nic wspólnego z filmem. Kręcony był w Los Angeles, w czasie wojny. Ani Bogarta ani Bergman tu nie było. Za to jest jeden z największych meczetów na świecie.  Hassan II zbudował w 1986 roku typowy “skrytbygge” czyli budowlę szpanerską. W głównej nawie meczetu ćwiczę jogę. Na zdjęciu przed rzeźbionymi bramami z tytanu – a mnie biedulę stać było tylko na 4 klamerki tytanowe do ramionach.

Z tego 5 milionowego molocha jedziemy przez małe miasteczka Larache i Asilah, do Tangeru. Tanger jest wspaniały, ma taki “vibe”, że tu mogłabym zamieszkać. Rozciąga się szeroko na zboczach. Niepozorne drzwi prowadzą nas do skromnej kafejki na tarasie wysoko nad miastem z fenomenalną panoramą.

Jedziemy dalej do błękitnego miasta Chefchaouen. Od lipca tego roku legalna jest produkcja marihuany, ale nie na jointy, choć są tu wszechobecne zapachem. Obok nas w kawiarence siedzi towarzystwo i kopci marychę. Oferują mi haszysz ale kończy się na tym, że dostaję macha od faceta z dredami.

Jedziemy do tzw stolicy duchowej – Fezu. Tu produkuje się ceramikę oraz garbuje skóry. Ale śmierdzi! Mnie się tu nie bardzo podoba. Kultura tutejsza to przeciwny biegun do japońskiej. I takie też jest rękodzieło tutejsze – przeciwieństwo perfekcjonizmu japońskiego, ale z daleka ładne.

Wracamy przez Marakesz. Tu na placu kręcą się tzw figuranci terenowi. To nomenklatura używana w liście wypłat dla lajkoników w Krakowie. Tutejszy lajkonik to albo barwny nosiwoda, bębniarz kręcący kutasem na fezie, zaklinacz kobry, itp.

Kończymy w Agadirze na all inclusive w kompleksie Riu Tikida Dunas. Jest super. Gramy w taboo. Janusz pierwsze miejsce: instrument na którym gra piękna … w piosence Skaldów? Skrzypce. Lidka drugie miejsce: olbrzymi stwór przebywa w mokrym ale nie w morzu? Tadeusz wymienił słonie, żyrafy, nawet dinozaury, ale tu chodziło o wieloryba. Przebywa w oceanie, nie w morzu.

W Agadirze jest świetny souk, bardzo wygodny w porównaniu do innych. Szerokie alejki, nie tak że trzeba się przeciskać z osłami tak jak w Marakeszu i Fezie. Jest absolutnie wszystko, oprócz chwostów, to poniżej to souk w Marakeszu.

Chyba tu jeszcze kiedyś wrócę. Choćby po to żeby z Monią karmić koty.

i zlatują się czasem do kościoła w Utby i śpiewają pięknie, nawet jak ich mało jak tu na majówce

15 września chór wystąpił w dobrym towarzystwie na festiwalu “Pod mostem” zorganizowanym przez Svenska kyrkan. Była poezja, rock taki że nie dało się nie tańczyć, oraz tańce serbskie. Publiczność zróżnicowana jak widać na zdjęciu.