Biuro Spraw Beznadziejnych

W Polsce będzie klawo – Polacy z całej Unii się zjado. W Szwecji się zrobi pustawo, bo biali z niej wyjadą, a innym się robić nie będzie chciało, więc ich też będzie mało.

Najlepiej w Uzbekistanie – bogactwo na ropie tam powstanie, a tolerancja i tradycjonalne wychowanie uczynią, że pokój w tym rejonie nastanie, a Putina nareszcie obalą Rosjanie. 

Organy w 3d będą drukowane. Domy też i to całe szklane. Wiatraki będą rozbierane, Bitcoiny surowo zakazane, pieniądze w gotówce nie będą używane, tylko chipami wszystko będzie kontrolowane.

Emerytura marna będzie, inflacja wszędzie, mimo, że roboty zastąpią każde narzędzie. Afryka się z nędzy wydobędzie. Europa dalej cienko przędzie, a Chiny w imperialnym obłędzie na Tajwan ruszą, i na nim się skruszą.

Ruszyła już lawina muzyczna. Cóż że sztuczna skoro wspaniała. Ale w poezji nadal człowiek najlepszy. Tu Tuwim: “Twoja jest krew a ich jest nafta”

Julietty toasty wierszowane

Kiedy doła masz i chandrę, ^{When you’re down and troubled}
chcesz by ktoś pocieszył cię, ^{And you need some lovin’ care}
bo wszystko, no wszystko idzie źle. ^{And nothin’, nothin’ is goin’ right}
Przymknij oczy, o mnie myśl, ^{Close your eyes and think of me}
a wnet pojawię się, ^{And soon I will be there}
by najcięższe chmury rozgonić ci. ^{To brighten up even your darkest night}

Starczy tylko, że zawołasz ^{You just call out my name}
a na skrzydłach przylecę by ^{And you know, wherever I am}
cię pocieszyć i zobaczyć znów. ^{I’ll come runnin’ To see you again}
Zimą, wiosną, latem, jesienią, ^{Winter, spring, summer or fall}
wezwij mnie tylko imieniem – ^{All you have to do is call}
przyjacielu będę gotów ^{And I’ll be there yes I will}
i stawię się! ^{You’ve got a friend!}

Kiedy niebo nad tobą ^{If the sky above you}
w kłąb chmur zamienia się, ^{Grows dark and full of clouds}
i wiatr północny zaczyna duć. ^{And that old north wind begins to blow}
Nie martw się, nie marszcz brwi, ^{Keep your head together}
tylko zawołaj mnie, ^{And call my name out loud}
a wnet zapukam do twych drzwi. ^{Soon you’ll hear me knockin’ at your door}

Starczy tylko, że zawołasz ^{You just call out my name}
…

Więc jak napisać wiersz dla Martusi?
Choćbyś się skichał, słowa wykrztusił,
nie oddasz przecież jej charakteru.
Ech! Szkoda nawet na to papieru.

Słowom wymyka się ta istota.
Jak dym nieuchwytna, sama dym dmucha.
Choć ma alergie, ma też i kota.
Same sprzeczności: silna czy krucha?

Zawsze na luzie a jednak zdąży.
Weźmie do kina, temat podrąży.
Zadzwoni z troską, zrobi nam afisz,
w firmie zażegna ciężki paraliż.

Skąd ta energia, taki hart ducha?
Może stróż anioł tego pilnuje
I w serce Marty gwiezdny pył dmucha,
Tak ze paliwa jej nie brakuje?

No, to się zgadza, wszak mówi Wojtek,
że instrumenty z nas są dmuchane.
Ale kto dmucha? Nie siejmy plotek,
Te fakty nie są nam dobrze znane.

Jak by nie było Marta ma parę.
Potrafi pomoc kiedy potrzeba.
Cóż, mogę tylko w górę wznieść czarę,
A chciałabym jej przychylić nieba.

Warta grzechu? Tego nie wiem.

Wszak te opcje mnie są obce.

Lecz, że warta mój serdeńko? 

Tutaj wcalem nie jest w kropce.

Zuch dziewczyna: samodzielna i zaradna, 

chyża w dziele, jej głos niczym z nieba trele,

lubo znają wielbiciele.

Dalej żwawo! Niech kto żyje 

Martę ściska – łaps za szyję!

Niechaj Marta długo żyje

pijąc z nami małmazyje!

Elzbieta Fredro

Mariusz Parlicki: Największym władzy zagrożeniem są czytający ze zrozumieniem.

Mariusz Parlicki z Krakowa to świetny fraszkopisarz. A to fraszka p.t. Niezmiennie, szczególnie aktualna po wyborach.

Czasy, w których żyjemy z przeszłością łączy ta cecha,
że o rządzących piszemy przez “ha”, choć pisze się “ce ha”.

Choć życie czerpiesz garściami
czujesz, jak przez palce przecieka.
Widzisz jak człowiek człowieka mami
a i tak chce ci się do człowieka.

Czerpiesz garściami kulturę świata
lecz ręce masz nadal puste.
Pustka w głowie taka, że wiatr lata –
idzie nowe! Wraz z nowym oszustwem.

Zgryzłeś zęby na tym życiu,
pilnie czerpałeś ze sztuki i nauki,
wizje świetlane miałeś … w upiciu.
Widzisz wreszcie? To wszystko banialuki!

Confusion will be your epitaph

Chcą być obywatelami świata – mnie to lata
Obywatelami świata w Północnej Korei? Udaję wariata.

O ocieplenie głośno martwią się – a ja to cznię.
A czy luksus porzucić jesteś w stanie? No nie kłamże mnie.

Szlochają nad uchodźcami w internecie – mnie to nie gniecie.
Chwalić się swą dobrocią chcecie – migranci dla was to śmiecie.

Staruszkę samotną spotykam rano – czuję jak boli być niekochaną.
Mama w komórce gdy dziecko jej woła – to mi robi doła.
Gang młodzików w bibliotece grasuje – to mnie trwogą przejmuje.
Fajerwerkami i brukiem w policje walą – kto stanie przeciw tym wandalom?

Od Margity:

ja nie Florens, ani DIVA, ale za to ledwie żywa,
niby teraz dużo czasu… i na plotki i do lasu,
ciągle jednak go za mało, żeby z wszystkim sie udało!
Jednak staram się jak mogę, aby zdążyć
do was dobiec
może nawet coś upichcę,
albo zmieszam w jakiejś misce…
bede z wami moje diwy
bo bez śpiewu człek nieszczęśliwy

Oda do kobiety Mickiewicz i inni

Kobieto puchu marny Ty jesteś jak zdrowie
ile cię cenić trzeba ten tylko się dowie
kto ciebie stracił Dziś piękno twe w całej ozdobie widzi
wiec płacze że ze związku nici

Niech ryczy z bólu kochanek były
kiedy nowemu kochankowi dnieje
ktoś nie śpi z kobietą żeby śpac mógł ktoś
to są miłości dzieje

Bez kobiet są jak bez ducha
faceci jak szkieletów ludy
Kobieto dodaj im skrzydeł
niech podskoczą sobie nieco
bez ciebie i tak szybko zlecą

Choć faceci nie gęsi, też swój język mają
i często nie wiedza jak bez sensu gęgają
Lecz kobieta to miłość i wszystko wybaczy –
no chyba ze luby coś w łóżku partaczy.

Kochanku tam sięgaj gdzie wzrok nie sięga
czucie silniej do kobiet mówi niż mądra księga
Kobieto! ty wietrzna istoto!
Postaci twojej zazdroszczą anieli,
A duszę lepszą masz, lepszą niżeli
bohatery co ich 40 i 4

Szumiał las, śpiewał las,
gubił złote liście,
świeciło się jasne słonko
chłodno a złociście…
Rano mgła w polu szła,
wiatr ją rwał i ziębił:
opadały ciężkie grona
kalin i jarzębin…
Każdy zmierzch moczył deszcz,
płakał, drżał na szybkach…
I tak ładnie mówił tatuś:
– Jesień gra na skrzypkach…

Stabilizacja motylka to szpilka

Gęby za lud krzyczące sam lud w końcu znudzą.
I twarze lud bawiące na końcu lud znudzą.
Ręce za lud walczące sam lud poobcina.
Imion miłych ludowi lud pozapomina.
Wszystko przejdzie. Po huku, po szumie, po trudzie
Wezmą dziedzictwo cisi, ciemni, mali ludzie.

Vissa människor är lata.
Niektórzy są leniwi.

Vissa negrer är lata.
Niektórzy murzyni są leniwi.

Vissa vita är inte lata.
Niektórzy biali nie są leniwi.

Vissa negrer är mycket lata.
Niektórzy murzyni są bardzo leniwi.

Vissa vita är lite lata.
Niektórzy biali nie są leniwi.

Negrer är i allmänhet lata.
Murzyni są zazwyczaj leniwi.

Vita är sällan lata.
Biali są rzadko leniwi.

Det finns lättingar här i världen, mest negrer.
Na świecie są nieroby, w większości murzyni.

Negrer är lata.
Murzyni są leniwi.

Vad du verkar lat. Är du neger?
Wydajesz mi się leniwy. Czy jesteś murzynem?

Det var mig en flitig neger. Han måste vara vit.
Ale jest pracowitym murzynem. Musi być biały.

Mam stale wątpliwości kto rozwiać je może
Do Ani ruszam w gości (Panie Romku, pan pomoże)
Czemuż u Aliny ląduję?

Dwa imiona ma, schizofrenia ta!

Jest Alina radiolog odpowiedzialny W pracy jest bardzo wytrwałą
Ania z szelmowskim uśmiechem wygina śmiało ciało
i kusi nowym grzechem

Niechże ktoś mi powi czy to rozdwojenie robi
że Alina 60-tkę obchodzi Ania zaś ledwo 30-tki dochodzi?

Z zamachem szła w miejsce gdzie drzewiej drzwi klamkę dzierżyła,
że ściana miast drzwi w to miejsce powstała, tego nie zauważyła,
choć tak poza tym przytomna z niej dziewczyna była.

Jechała rowerem, z rozwianym sweterem i włosem,
nie podpita, ni trochę
Aż tu jakiś ćwok, auta drzwi siup hop
otworzył i Haneczce na rowerze dołożył
Podrapana potem była, trochę kulała ale przeżyła.

Jednak nie było jej dość – znów dosiadła tego dzikiego rumaka
i znów się jej znarowił:
kierownicą prosto w ziobro przysposobił i ogólnie obił
Ale draka! Wina tu jest jakiegoś buraka co rowerem zasuwa jak kawał świniaka.